Bouwen omwille van Christus aan de Pastorale Eenheid Sint-Pieter

Aanstelling van het team door Mgr. Lode Aerts

Een atomium met bollen en verbindende buizen. Zonder buizen geen eenheid, zonder bollen geen werken aan Gods plan met deze wereld.

Gisteren kregen we een schrijven van onze Bisschop Lode met zijn beslissing om de vier parochies Heilig Hart, Sint Jan de Doper, Sint Jozef en de Petrus en Paulus met elkaar te verbinden tot een ‘pastorale eenheid’. Op zondag 15 september is hij zelf in de viering van 10 uur in de Petrus en Pauluskerk het beleidsteam komen aanstellen. Het zijn de moderator van het team, diaken Jan Steel; de priesters Johannes en Antoon, de parochie-assistent Mickaël, en de mensen die vrijwillig meewerken: Trees, Ann, Mike, Gust en Freja. Kristien zal vanuit het CCV (centrum voor christelijk vormingswerk) ons team verder begeleiden. Maar ook de vele mensen, die als vrijwilliger zoveel bijdragen tot de bloei van onze parochies waren aanwezig. Kortom, we konden samen vieren met allen die de kerk een warm hart toe dragen.

De naam van de pastorale eenheid: Sint-Pieter

We kozen als naam voor deze nieuwe pastorale eenheid ‘Sint Pieter’, naar de naam van de oude kerk die in 1896 is afgebrand. De toren staat er nog steeds, nu aan de achterzijde van de Petrus en Pauluskerk. Met de hele ploeg willen we een gezamenlijk beleid uit bouwen voor de vier parochies: dankbaar ontvangen wat er leeft en tegelijk elkaar versterken om ook nieuwe initiatieven te kunnen starten. Niets moet worden afgeschaft, maar gezamenlijk willen we zoeken naar een evangeliserende pastoraal voor onze tijd. Nieuwe tijden vragen een eigen aanpak. Zoals het evangelie zegt: “nieuwe wijn moet je in nieuwe zakken doen”. Moge het een betekenisvolle stap zijn voor allen die zich met de kerk verbonden weten. Ook al is het een broos begin: het ei gebroken tot geboorte van nieuw leven, het moet leven en licht dragen voor onze stad.

Onze pastorale eenheid heeft iets van het evangelieboek zelf: er is maar één evangelie, één blijde boodschap, maar je kan die enkel ontvangen in een samenlezen van de vier evangelisten. Niemand kan zeggen: het evangelie van Lucas vind ik het mooiste, Johannes het diepste en dus heb ik de andere niet nodig. Evident kunnen er voorkeuren zijn, daar is niets op tegen, maar het evangelie van Jezus kan je enkel krijgen doorheen de vier gestalten waarin het ons is overgeleverd. Zo kan je dus wel denken: deze parochie heb ik liefst, maar wil je verbonden zijn met de kerk van Oostende Centrum, dan moet je op momenten wat kunnen meeleven met wat leeft in de andere parochies. Daarom zijn we een pastorale eenheid: om samen ons christen-zijn rijker en voller te beleven.

De accenten verschillen: vieren, helpen, jongeren, onthalen

In elke parochie leven er mooie dingen en zetten mensen zich met veel liefde in voor hun kerk. Wie beseft niet dat een christengemeenschap toch echt niet onverschillig kan staan tegenover de vele armere mensen die wonen rond de kerk van het H. Hart. Maar daar gebeurt ook heel wat: in het bijzonder in de maandelijkse voedselbedeling van Sint Vincentius, of de opvang van dakloze en hulpbehoevende mensen. ‘Een kerk zonder daden van liefde is maar niets’, zo schrijft de apostel Jacobus. En op Sint Jan zijn er zondag op zondag zoveel jonge gezinnen met kinderen in de kerk. Daar is dus dringend werk tot catechese en tot de voorbereiding op de eerste sacramenten. En wie was al niet eens te gast voor een feestelijke ontmoeting in de zaal Astrid, of nam maar al te graag deel aan de vele activiteiten van de Astridvrienden? Wie valt het niet op dat dagelijks zovele toeristen even binnenkomen in de Petrus en Pauluskerk om er een kaarsje te ontsteken? Evident gebeuren die dingen ook op de andere parochies, gelukkig maar, en toch samen geven ze een breder beeld van wat onze christengemeenschap vandaag kan en moet uitstralen. Er zijn sterktes in onze parochies, maar als we eerlijk zijn moeten we ook toegeven dat we allen wel wat hulp kunnen gebruiken. Dat is nu juist de bedoeling: krachten bundelen, maar niet alleen om te bestendigen, maar juist om ook nieuwe initiateven mogelijk te maken en zo te bouwen aan een kerk voor de toekomst.

De eenheid aanvoelen

Misschien heb je zo’n gemeenschappelijke viering met mensen van de vier parochies samen al eens meegemaakt? Iemand kwam mij na de viering laatst zeggen: “zo’n samenzijn doet deugd. Zoveel mensen, zo’n enthousiast samen zingen en bidden, een gevoel dat we als kerk toch ook iets mooi kunnen uitstralen”. We hopen dat het ook zondag zo’n viering mag worden. Misschien wil ook jij wel een inspanning doen om erbij te zijn? Niet dat we met die nieuwe pastorale eenheid vieringen willen afschaffen of kerken buiten gebruik stellen, echt niet. Maar even mogen ervaren dat we allen met eenzelfde geloof bezield zijn, en nu eens samen met onze bisschop die daarvoor speciaal naar Oostende komt, dat is een inspanning waard. Maar weet, we doen het uiteindelijk voor de Heer en om er voor elkaar te zijn en met elkaar te bidden. Dat hebben we allen pas echt nodig!

Deken Antoon.