Priesters komen en gaan.

Zondag 10 febr. was de dankmis voor Priester Henk. Het was een warme viering met veel dankbaarheid voor de zeven jaar dat Henk in onze federatie werkzaam was. Voor sommigen waren er ook gevoelens van verdriet en zelfs van kwaadheid om zijn benoeming. Maar laten we allen indachtig zijn wat de voorzitter van de kerkfabriek Yves gezegd heeft: “priesters komen en gaan op een parochie maar blijvend is de opdracht van zovele gelovigen om zich in te zetten voor de toekomst van de parochie”. Vele jaren hadden wij in verhouding tot andere federaties of pastorale eenheden van het bisdom veel priesters voor de vier parochies van onze federatie. Nergens is het nog zo dat men drie priesters heeft in een federatie, en misschien is het ook niet bevorderlijk om de noodzakelijke stappen naar een pastorale eenheid te zetten. Maar met de medewerking van de gelovigen moet het mogelijk zijn om de komende pastorale eenheid met twee priesters van de nodige herderlijke zorg te voorzien. En medewerkers zijn er: het laatste feest van de vrijwilliger bracht zelfs een 190 mensen samen op de feestelijke kaas en wijn avond. Inzet op drie domeinen worden er dus verwacht: christen zijn vraagt om een gemeenschap die zorgzaam omgaat met mensen, zoals Jezus ons heeft voorgedaan, om christenen die bidden voor de noden van kerk en wereld en die vertrouwen op Gods genade in hun eigen leven, om een geloofsgesprek en een getuigenis over de vreugde van ons geloof in de Heer. Christenen leven zo dat zij een verschil maken in hun spreken en reageren op situaties. Dat ieder hierbij tot onderscheiding mag komen omtrent zijn manier van doen in deze tijden van verandering. Daarom willen wij nu bouwen aan een positief getuigenis vanuit ons geloof en de krachten bundelen om ook morgen samen kerk te vormen voor het welzijn van allen in deze stad. Laat ons eerlijk zijn: het grootste probleem is niet het aantal priesters of het wegvallen van een eucharistieviering, maar de geloofsoverdracht aan de jongere generaties. En daar kan ieder, die zelf probeert te leven vanuit zijn geloof op de eigen plaats en wijze toe bijdragen.

Eén gemeenschap die litugisch wil samenkomen.

Herhaaldelijk werd in het kader van de pastorale eenheid reeds verwezen naar het oude ideaal van een christelijke gemeenschap die met het weekend samenkomt om eucharistie te vieren. Dat is toch parochie zijn. Dat er in vroegere tijden een gewoonte ontstaan is om op weekend meerdere vieringen te hebben in één kerkgebouw was het gevolg van een dringende noodzaak aan zitplaatsen voor het grote aantal gelovigen. Dit probleem is reeds lang voorbij, maar de gewoonte van het organiseren van een overvloed aan misgelegenheden is blijven bestaan. Ook in de voorbije jaren, met de drie priesters bleef die service, die op zich niet bevorderlijk is voor de groei van één gemeenschap die liturgisch wil samenkomen. Nu is er echter een gelegenheid om samen een stapje te zetten en te bouwen aan gemeenschappen die samenkomen voor het vieren van de dag des Heren. We kiezen dus voor de formule van één weekend viering per kerk. Evident zal het gekozen uur niet voor ieder even gunstig zijn en vragen wij met deze beslissing een grote inspanning aan de christenen. We willen ook zelf een inspanning doen om de samenhorigheid in de toekomst te ondersteunen met een samenzang, een gebedskaartje of een ontmoetingsmoment na de viering. We hopen echt op een positieve bereidheid om met allen aan deze verandering van parochiaal leven te bouwen en we zijn ervan overtuigd dat het, mits inspanning, ook mogelijk moet zijn om deze nieuwe uurregeling in de eigen weekendplanning van je gezin te integreren. De kerken in deze stad liggen niet zo ver uiteen. We blijven uiteraard openstaan voor gesprek en dialoog en willen samen met jullie zoeken naar oplossingen bij eventuele moeilijkheden. Je kan steeds bij ons terecht voor een vraag, een suggestie of een bemerking. Hopend op jullie begrip.

Deken Antoon en het team van de pastorale eenheid.